Beschrijving

Een frisse adem met Wilhelmina pepermunt. Wat we nu kennen als een verfrissend snoepje, begon eigenlijk als een serieus medicijn.

​1. De Oorsprong: Een botanisch toeval

​Pepermunt is geen “natuurlijke” plant in de zin dat hij altijd al bestond. Het is een natuurlijke kruising tussen Watermunt en Aarmunt (spearmint). Deze hybride werd pas in de 17e eeuw in Engeland ontdekt. Omdat de plant geen zaadjes aanmaakt die kunnen groeien, moet hij altijd via de wortels vermeerderd worden.

​2. Van Apotheek naar Snoepwinkel

​In de 18e eeuw werd pepermunt niet gegeten voor de lekker, maar tegen maagklachten. Apothekers maakten harde suikertabletten met sterke muntolie om indigestie en misselijkheid te bestrijden.

• ​Maagpepermunt: Deze term zie je soms nog steeds. Het zijn vaak de zachtere, brosse pepermuntjes die sneller uit elkaar vallen.
• ​Menthol: Dit is de actieve stof in de olie die je die koude sensatie geeft. Het fopt je zenuwen door een “koudesignaal” naar je hersenen te sturen, terwijl de temperatuur in je mond niet echt verandert.

​3. De Verschillende “Bites”

​Niet elke pepermunt is hetzelfde. De textuur bepaalt hoe je de smaak beleeft:

• ​Geperst (Wilhelmina/KING): Gemaakt van suikerpoeder dat onder hoge druk in een vorm wordt geperst. Dit zorgt voor een langzame smelting.
• ​Gekookt (Mentos/Pepermuntkussentjes): Hierbij wordt suikerstroop gekookt tot een harde massa. Dit geeft een gladde, harde structuur die je vaak moet stukbijten.
• ​Gedrageerd (Tictac): Een kleine kern met tientallen laagjes suiker eromheen gerold.

​4. Waarom pepermunt na het eten?

​Het is geen toeval dat je in restaurants vaak een pepermuntje krijgt. Naast een frisse adem heeft de muntolie een ontspannend effect op de spieren van je maag en darmstelsel, wat helpt bij de spijsvertering na een zware maaltijd.

​Wist je dat… Nederland een van de grootste pepermunt-etende landen ter wereld is? Nergens anders vind je zo’n grote variatie aan pepermuntrollen bij de kassa.